Als straatfotograaf jaag ik op toeval, ik fotografeer de straat die anderen overslaan. Mijn camera liegt – met opzet. Ik frame de werkelijkheid totdat het een verhaal vertelt, eentje dat misschien niet de objectieve waarheid is. Op straat gebeuren dingen los van elkaar, ieder in eigen tempo. Tot dat ene moment waarop ze samenvallen – onverwacht, perfect. Zo maak ik mijn verhalen, als een onbetrouwbare verteller die gelooft dat de waarheid niet in de feiten zit, maar in de emotie.
Bij Kamerata vind ik mijn medeplichtigen – daar toets ik, twijfel ik, en word ik scherper.
